Εξελίξεις στην υπόθεση Πισπιρίγκου

 

Η ιστορία ξεκινά σε ένα διαμέρισμα στην Πάτρα, σε μια καθημερινότητα που για χρόνια έμοιαζε συνηθισμένη. Μια μητέρα μεγαλώνει τα τρία παιδιά της. Τα κορίτσια γεμίζουν το σπίτι με φωνές, σχολικές τσάντες, παιδικά ρούχα, μικρές συνήθειες που επαναλαμβάνονται κάθε μέρα. Η 9χρονη Τζωρτζίνα, η 3,5 ετών Μαλένα και η 6 μηνών Ίριδα αποτελούν τον πυρήνα της ζωής της. Οι μέρες κυλούν με ραντεβού σε γιατρούς, με επισκέψεις σε νοσοκομεία, με ανησυχίες που σταδιακά γίνονται μόνιμη σκιά.

Η Ρούλα Πισπιρίγκου εμφανίζεται προς τα έξω ως μια μητέρα που αγωνιά. Δηλώνει πως παλεύει για την υγεία των παιδιών της. Όταν οι θάνατοι αρχίζουν να διαδέχονται ο ένας τον άλλον, η κοινή γνώμη παγώνει. Τα κορίτσια φεύγουν από τη ζωή σε διαφορετικούς χρόνους, με τις αιτίες να αμφισβητούνται και τις ιατρικές εκτιμήσεις να μπαίνουν στο μικροσκόπιο. Η ίδια επιμένει ότι πρόκειται για παθολογικά αίτια ή για ιατρικά λάθη. Δηλώνει αθώα. Υποστηρίζει ότι δεν ευθύνεται για τους θανάτους των παιδιών της.

Η υπόθεση εξελίσσεται σε μία από τις πιο πολύκροτες των τελευταίων δεκαετιών. Οι δικαστικές αίθουσες γεμίζουν. Οι καταθέσεις διαδέχονται η μία την άλλη. Οι πραγματογνώμονες αναλύουν στοιχεία. Οι ιατροδικαστικές εκθέσεις εξετάζονται εξονυχιστικά. Το δικαστήριο καταλήγει σε απόφαση. Η Ρούλα Πισπιρίγκου καταδικάζεται σε τρία ισόβια για τις δολοφονίες των τριών παιδιών της. Η απόφαση ανακοινώνεται σε μια αίθουσα που σιωπά.

Η ίδια δεν ομολογεί. Από την πρώτη στιγμή έως και σήμερα επιμένει ότι είναι αθώα. Δηλώνει ότι θα δικαιωθεί στο Εφετείο. Οι δευτεροβάθμιες δίκες για τις δολοφονίες της Τζωρτζίνας, της Μαλένας και της Ίριδας ορίζονται για τον Σεπτέμβριο και τον Δεκέμβριο του 2026. Μέχρι τότε, εκτίει την ποινή της.

Η ζωή στη φυλακή έχει δικό της ρυθμό. Οι ώρες μετρούν διαφορετικά. Η καθημερινότητα είναι περιορισμένη. Σύμφωνα με όσα μεταφέρει η συνήγορός της, η Βάσω Πανταζή, η κατάσταση της υγείας της επιδεινώνεται. Η Ρούλα Πισπιρίγκου πάσχει από σοβαρό αυτοάνοσο νόσημα. Υποβάλλεται σε εξωτερική θεραπεία σε δημόσιο νοσοκομείο σε τακτά χρονικά διαστήματα. Οι πόνοι είναι έντονοι. Η κίνηση γίνεται δύσκολη. Η ισορροπία της διαταράσσεται.

Στην τελευταία της εμφάνιση στο Εφετείο, η εικόνα της προκαλεί συζητήσεις. Φτάνει υποβασταζόμενη από αστυνομικούς. Κρατά ειδικό μπαστούνι για να περπατήσει. Είναι αμίλητη. Το βάδισμά της είναι ασταθές. Σύμφωνα με τη δικηγόρο της, έχει περάσει από ειδική υγειονομική επιτροπή εντός του καταστήματος κράτησης και της έχει χορηγηθεί το μπαστούνι για τη μετακίνησή της. Υπάρχουν ημέρες, όπως αναφέρεται, που δεν μπορεί να σηκωθεί από το κρεβάτι της.

Η επιδείνωση της υγείας της οδηγεί σε νέα νομική στρατηγική. Η συνήγορός της ανακοινώνει ότι έχει ζητηθεί να περάσει από το Κέντρο Πιστοποίησης Αναπηρίας, τα γνωστά ΚΕΠΑ, προκειμένου να διαπιστωθεί το ποσοστό αναπηρίας της. Η διαδικασία είναι τυπική αλλά καθοριστική. Μια επιτροπή θα εξετάσει τα ιατρικά δεδομένα και θα αποφανθεί.

Η νομοθεσία προβλέπει ότι, εφόσον πιστοποιηθεί αναπηρία άνω του 70% ή 75%, μπορεί να εξεταστεί το ενδεχόμενο διαφορετικού τρόπου έκτισης της ποινής. Η υπεράσπιση προσανατολίζεται στις διατάξεις 497 και 105 του Ποινικού Κώδικα. Εάν το ποσοστό κριθεί επαρκές, θα κατατεθεί αίτηση για αντικατάσταση της κράτησης με κατ’ οίκον περιορισμό με ηλεκτρονική επιτήρηση. Το λεγόμενο «βραχιολάκι».

Η εικόνα που περιγράφεται από το περιβάλλον της είναι συγκεκριμένη. Η Ρούλα Πισπιρίγκου δυσκολεύεται να ανταπεξέλθει στην καθημερινότητα της φυλακής. Το αυτοάνοσο νόσημα, σύμφωνα με τη δικηγόρο της, την έχει οδηγήσει σε ακινησία. Έχει πρόβλημα στην ισορροπία και στη σταθερότητα κατά το περπάτημα. Υποφέρει από έντονους πόνους. Ζητά να εξεταστεί από τα ΚΕΠΑ γιατί θεωρεί ότι η αναπηρία της βρίσκεται σε ποσοστό που μπορεί να της επιτρέψει να αποφυλακιστεί με όρους.

Στόχος της, όπως δηλώνεται, είναι να επιστρέψει στο σπίτι της, να νιώθει πιο ασφαλής και να συγκεντρώσει δυνάμεις ενόψει των εφετείων που έπονται. Η υπεράσπιση υποστηρίζει ότι, εφόσον το αρμόδιο δικαστικό συμβούλιο το κρίνει, θα μπορούσε να εκτίσει την ποινή της όχι εντός της φυλακής αλλά σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο ή σε κατ’ οίκον περιορισμό.

Νομικές πηγές, ωστόσο, επισημαίνουν ότι κάτι τέτοιο είναι εξαιρετικά δύσκολο, ακόμη και σε περίπτωση διαπιστωμένης σοβαρής αναπηρίας άνω του 80%, δεδομένου ότι η καταδίκη αφορά τριπλή ανθρωποκτονία. Η βαρύτητα της ποινής αποτελεί κρίσιμο παράγοντα.

Στο παρελθόν έχει υπάρξει περίπτωση καταδικασμένου για άλλη σοβαρή υπόθεση, ο οποίος εξέτισε μεγάλο μέρος της ποινής του σε κέντρο αποκατάστασης λόγω σοβαρού προβλήματος υγείας και αποφυλακίστηκε με «βραχιολάκι» όταν συμπλήρωσε τα δύο πέμπτα της ποινής του. Η αναφορά αυτή γίνεται ως παράδειγμα εφαρμογής του νόμου, όχι ως ταύτιση υποθέσεων.

Στο μεταξύ, οι εικόνες από το δικαστήριο επανέρχονται. Η Ρούλα Πισπιρίγκου περπατά αργά, με το μπαστούνι να στηρίζει κάθε της βήμα. Οι κάμερες καταγράφουν τη σιωπή της. Οι δημοσιογράφοι σχολιάζουν την επιδείνωση της υγείας της. Η δικηγόρος της δηλώνει ότι η εικόνα αυτή αποδεικνύει την πραγματική της κατάσταση.

Μέσα στο κελί, οι ημέρες συνεχίζουν να περνούν. Η αναμονή για την επιτροπή των ΚΕΠΑ γίνεται κομβικό σημείο. Το ποσοστό αναπηρίας που θα πιστοποιηθεί θα καθορίσει τα επόμενα νομικά βήματα. Εάν είναι κάτω από το όριο που θέτει ο νόμος, η παραμονή στη φυλακή θα συνεχιστεί χωρίς αλλαγή. Εάν είναι πάνω από 70%, η υπεράσπιση θα προχωρήσει στην αίτηση.

Παράλληλα, οι εφέσεις εκκρεμούν. Η Ρούλα Πισπιρίγκου δηλώνει αισιόδοξη ότι θα δικαιωθεί στο Εφετείο. Υποστηρίζει ότι τα παιδιά της έφυγαν από παθολογικά αίτια ή από ιατρικό λάθος. Επαναλαμβάνει ότι δεν ευθύνεται για τους θανάτους τους. Το περιβάλλον της μιλά για ένα θρίλερ που δεν έχει ολοκληρωθεί.

Η ιστορία, όπως εξελίσσεται, κινείται σε δύο παράλληλους άξονες. Από τη μία, η καταδίκη για τριπλή δολοφονία και η βαριά ποινή των ισοβίων. Από την άλλη, η επιδείνωση της υγείας και η επίκληση των διατάξεων που προβλέπουν διαφορετική μεταχείριση σε περιπτώσεις σοβαρής αναπηρίας. Η τελική απόφαση δεν ανήκει στην υπεράσπιση αλλά στο αρμόδιο δικαστικό συμβούλιο, το οποίο θα αξιολογήσει τόσο το ιατρικό πόρισμα όσο και τη φύση των εγκλημάτων.

Στον πυρήνα της υπόθεσης παραμένουν τα τρία παιδιά. Η Τζωρτζίνα, η Μαλένα και η Ίριδα. Τα ονόματά τους επανέρχονται σε κάθε αναφορά της δίκης, σε κάθε δημόσια συζήτηση, σε κάθε νομική εξέλιξη. Η μνήμη τους συνοδεύει την πορεία της υπόθεσης.

Η Ρούλα Πισπιρίγκου περιμένει τα αποτελέσματα της επιτροπής. Η δικηγόρος της δηλώνει ότι θα προβεί στις απαραίτητες ενέργειες μόλις υπάρξει πιστοποίηση του ποσοστού αναπηρίας. Το ενδεχόμενο κατ’ οίκον έκτισης της ποινής με ηλεκτρονική επιτήρηση παραμένει ανοιχτό μόνο εφόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις του νόμου και εφόσον το δικαστικό συμβούλιο το κρίνει.

Η υπόθεση συνεχίζει να εξελίσσεται μέσα από δικαστικές διαδικασίες και ιατρικές αξιολογήσεις. Οι επόμενοι μήνες θα καθορίσουν αν η Ρούλα Πισπιρίγκου θα παραμείνει στο κατάστημα κράτησης ή αν θα εκτίσει την ποινή της υπό διαφορετικούς όρους. Μέχρι τότε, η εικόνα της στο Εφετείο, με το μπαστούνι και τη σιωπή, παραμένει το πιο πρόσφατο στιγμιότυπο μιας υπόθεσης που εξακολουθεί να απασχολεί.

Δες περισσότερα εδώ:http://www.crimecornerbyjo.gr/2025/07/blog-post_8.html