Η Ειρήνη Μουρτζούκου μεγάλωσε σε δύσκολες συνθήκες. Πέρασε τα πρώτα της χρόνια με συγγενείς και αργότερα έζησε με τη μητέρα και τον πατριό της. Στο σπίτι υπήρχαν συχνοί καυγάδες και ένταση. Εγκατέλειψε το σχολείο νωρίς. Στα δεκαπέντε της έφυγε από το σπίτι και μετακινούνταν από πόλη σε πόλη, αναζητώντας ένα σταθερό μέρος.
Πήγε από την Πάτρα στο Άργος και μετά στην Αμαλιάδα, χωρίς να έχει σταθερό προορισμό. Γνώρισε διάφορους ανθρώπους, δούλευε περιστασιακά και φιλοξενήθηκε σε σπίτια άλλων. Οι σχέσεις που έκανε της κάλυπταν προσωρινά το κενό που ένιωθε.
Το 2014, σε ένα σπίτι στο Άργος, πέθανε η μικρή αδελφή της που ήταν ενάμιση χρονών. Οι γιατροί κατέγραψαν το περιστατικό σαν λοίμωξη του αναπνευστικού και διάμεση πνευμονίτιδα. Το 2020, μια γυναίκα από το περιβάλλον της κατήγγειλε ότι η Ειρήνη αποπειράθηκε να την πνίξει. Το περιστατικό αυτό προστέθηκε σε μια σειρά γεγονότων που τότε δεν έδειχναν να συνδέονται μεταξύ τους.
Το 2021, στην Αχαΐα, η Ειρήνη φρόντιζε ένα μωρό έξι μηνών, καθώς η μητέρα του έλειπε για λίγο. Το παιδί πέθανε και οι γιατροί απέδωσαν τον θάνατό του σε διάμεση πνευμονίτιδα και επιληπτικά επεισόδια. Η υπόθεση θεωρήθηκε και πάλι μεμονωμένο περιστατικό. Το 2022, η Ειρήνη απέκτησε το δικό της παιδί, που πέθανε σε ηλικία δεκαεννέα ημερών. Ο θάνατος διαπιστώθηκε σε κέντρο υγείας και αποδόθηκε ξανά σε διάμεση πνευμονίτιδα. Οι εξετάσεις δεν έδειξαν γενετικές ανωμαλίες και το περιστατικό καταγράφηκε σαν θάνατος από παθολογικά αίτια.
Το 2023, το δεύτερο παιδί της Ειρήνης μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο με σπασμούς. Νοσηλεύτηκε και έλαβε θεραπεία, αλλά στις 17 Οκτωβρίου, σε ηλικία δύο μηνών, πέθανε. Οι γιατροί ανέφεραν ότι ο θάνατος οφειλόταν σε καρδιακή ανακοπή και επιληπτικές κρίσεις και πρότειναν γονιδιακό έλεγχο. Εκείνη την περίοδο, η Ειρήνη εμφανίστηκε σε τηλεοπτικές εκπομπές, μιλώντας για τους θανάτους των παιδιών της και ζητώντας εξηγήσεις. Εμφανίστηκε πολλές φορές στην τηλεόραση και το πρόσωπό της έγινε γνωστό, επαναλαμβάνοντας πάντα την ίδια ιστορία μπροστά στις κάμερες.
Το καλοκαίρι του 2024, στην Αμαλιάδα, πέθανε ένα ακόμη παιδί, ο Παναγιώτης, που ήταν δεκαπέντε μηνών. Βρισκόταν σε σπίτι όπου ήταν και η Ειρήνη. Σύμφωνα με όσα ειπώθηκαν, το παιδί χειροτέρεψε ξαφνικά. Το μετέφεραν στο νοσοκομείο, αλλά ήταν ήδη νεκρό. Η αιτία θανάτου δεν διευκρινίστηκε και οι καταθέσεις της Ειρήνης παρουσίασαν αρκετές αντιφάσεις. Το περιστατικό αυτό οδήγησε σε νέα έρευνα και άρχισε σιγά-σιγα να ξετυλίγεται το κουβάρι γύρω από τους θανάτους και των υπόλοιπων παιδιών.
Οι υποθέσεις που μέχρι τότε θεωρούνταν μεμονωμένα περιστατικά άρχισαν να συνδέονται. Οι φάκελοι άνοιξαν ξανά και οι ιατροδικαστικές εκθέσεις άρχισαν να επανεξετάζονται. Οι αιτίες θανάτου των τεσσάρων παιδιών που είχαν αποδοθεί σε παθολογικά αίτια είχαν έναν κοινό παρονομαστή. Τον Νοέμβριο του 2024 ξεκίνησε έρευνα για ανθρωποκτονία σχετικά με τον θάνατο του παιδιού στην Αμαλιάδα. Η Μουρτζούκου κλήθηκε να καταθέσει, υποστήριξε ότι οι θάνατοι ήταν τυχαίοι και αφέθηκε ελεύθερη λίγο αργότερα.
Τους επόμενους μήνες έγιναν νέες καταθέσεις και έλεγχοι, αλλά υπήρξαν καθυστερήσεις. Νέες ιατροδικαστικές γνωματεύσεις αντικατέστησαν τις παλιές και σε ορισμένες περιπτώσεις δεν βρέθηκε παθολογική αιτία θανάτου. Υπήρχε ένα κοινό μοτίβο συμπεριφοράς και για πρώτη φορά οι θάνατοι των παιδιών θεωρήθηκαν ενδεχόμενες δολοφονίες.
Την 1η Ιουλίου 2025, μια συγκεντρωτική δικογραφία παραδόθηκε στον ανακριτή, με στοιχεία που άφηναν ανοιχτό το ενδεχόμενο οι θάνατοι να μην οφείλονται σε φυσικά αίτια. Δύο μέρες μετά, η Ειρήνη παρουσιάστηκε στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση. Στις 7 Ιουλίου 2025, λίγο πριν τη μία το μεσημέρι, αστυνομικοί βρέθηκαν σε δωμάτιο ξενοδοχείου στην οδό Μάρνη, στο κέντρο της Αθήνας, όπου συνέλαβαν την Ειρήνη χωρίς να αντισταθεί.
Τη μετέφεραν στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση. Σε ένα ξεχωριστό δωμάτιο, άρχισε να μιλά και περιέγραψε τους τέσσερις θανάτους των βρεφών. Η Ειρήνη Μουρτζούκου παραδέχτηκε ότι σκότωσε τα δύο δικά της παιδιά, το παιδί μιας φίλης της και την αδελφή της.
Συχνά αναφερόταν σε εικόνες από το παρελθόν, μιλώντας για καυγάδες και ένταση στο σπίτι. Η Μουρτζούκου ισχυρίστηκε ότι υπήρχαν στιγμές που το μυαλό της σκοτείνιαζε. Είπε ότι μετά τα γεγονότα προσπαθούσε να επαναφέρει τα παιδιά στη ζωή. Την επόμενη μέρα οδηγήθηκε στον εισαγγελέα και στον ανακριτή, χωρίς να κάνει καμία δημόσια δήλωση.
Στις 13 Ιουλίου τη μετέφεραν στην Πάτρα για να απολογηθεί, συνοδευόμενη από πολλούς αστυνομικούς. Όταν έφτασε στο Δικαστικό Μέγαρο, είχε συγκεντρωθεί κόσμος έξω και οι φωνές τους ακούγονταν από την είσοδο. Η ίδια μπήκε από την πίσω πλευρά του κτιρίου.
Η απολογία της διήρκεσε σχεδόν τρεις ώρες. Έδωσε γραπτή κατάθεση και περιέγραψε τα γεγονότα. Σε αυτήν ανέφερε την ψυχολογική πίεση που ισχυρίστηκε ότι είχε υποστεί, καθώς και τις οικογενειακές συνθήκες και τα γεγονότα που επηρέασαν τη συμπεριφορά της.
Μετά την απολογία της, αποφασίστηκε να κρατηθεί προσωρινά. Λίγες ώρες αργότερα βρισκόταν σε χώρο κράτησης, χωριστά από τους υπόλοιπους κρατούμενους.
Πέντε βρέφη πέθαναν σε διαφορετικές χρονικές στιγμές και σε διαφορετικά μέρη. Κάθε θάνατος αντιμετωπίστηκε ως ένα μεμονωμένο περιστατικό. Οι ιατροδικαστικές εκθέσεις καταγράφηκαν ξεχωριστά και δεν συνέδεσαν τις υποθέσεις μεταξύ τους.
Στα νοσοκομεία της περιοχής, κάποιοι γιατροί άρχισαν να παρατηρούν το μοτίβο που επαναλαμβανόταν. Παιδιά από το ίδιο περιβάλλον εμφανίζονταν με παρόμοια περιστατικά. Σε ορισμένες περιπτώσεις κατέγραψαν τις ενδείξεις που χρειάζονταν προσοχή.
Οι ενδείξεις αυτές όμως δεν ενώθηκαν ποτέ σε μια συνολική εικόνα. Κάθε περιστατικό εξετάστηκε μόνο του, σαν να μην υπήρχε τίποτα που να το συνδέει με τα υπόλοιπα.
Οι ιατροδικαστικές εκθέσεις εκείνων των ετών απέδωσαν τους θανάτους σε παθολογικά αίτια. Κανείς δεν είχε παρατηρήσει το μοτίβο πίσω από τους θανάτους αυτών των παιδιών.
Όταν οι εκθέσεις επανεξετάστηκαν, η εικόνα άλλαξε. Σε τρεις από τις περιπτώσεις, ο θάνατος των παιδιών δεν οφειλόταν σε παθολογικά αίτια αλλά σε ασφυξία.
Οι καταθέσεις που είχαν ληφθεί συγκρίθηκαν μεταξύ τους και προέκυψε ένα κοινό στοιχείο: σε κάθε περιστατικό, η Ειρήνη ήταν μόνη με τα παιδιά τη στιγμή του θανάτου τους. Αυτό το στοιχείο δεν είχε ληφθεί υπόψη αρχικά.
Όταν συγκεντρώθηκαν όλοι οι φάκελοι, η εικόνα άλλαξε. Τα γεγονότα που φαίνονταν άσχετα μεταξύ τους σχημάτισαν ένα ενιαίο μοτίβο που ξεκινούσε από το 2014 και έφτανε ως το 2024.
Η υπόθεση του μικρού Παναγιώτη εξακολουθεί να εξετάζεται ξεχωριστά και ορισμένες απαντήσεις δεν έχουν δοθεί.
Στο μεταξύ, οι χώροι όπου είχαν καταγραφεί τα περιστατικά συνέχισαν να λειτουργούν κανονικά. Τα γεγονότα που είχαν περάσει απαρατήρητα επανήλθαν στο προσκήνιο.
Οι εικόνες από το μικρό σπίτι στην Κάτω Αχαΐα παρέμειναν ίδιες: κλειστά παντζούρια, σιωπηλές αυλές και δρόμοι που δεν άλλαξαν. Οι τόποι όπου συνέβησαν τα γεγονότα δεν έδειχναν τίποτα από όσα είχαν συμβεί.
Η Ειρήνη παρέμεινε κρατούμενη και η υπόθεση συνέχισε να εξελίσσεται. Οι φάκελοι άνοιγαν και έκλειναν, τα στοιχεία εξετάζονταν ξανά και οι λέξεις αποκτούσαν νέο βάρος.
Μέσα σε ημερομηνίες και καταγραφές, πέντε ζωές χάθηκαν σε διαφορετικές χρονικές στιγμές, χωρίς να συνδεθούν έγκαιρα. Τα γεγονότα που τις αφορούσαν ενώθηκαν αργά, όταν είχε ήδη περάσει πολύς καιρός.
Η ιστορία δεν τελείωσε με τη σύλληψη. Συνεχίστηκε μέσα από τις ίδιες τις πράξεις που είχαν προηγηθεί. Πίσω από αυτές, έμεινε μια σειρά στιγμών που, όταν ενώθηκαν, αποκάλυψαν μια εικόνα που δεν φαινόταν από την αρχή.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου