Το καλοκαίρι του 2012, η Πάρος έμοιαζε όπως κάθε άλλο καλοκαίρι. Η θάλασσα, τα βράχια, το απογευματινό φως και οι οικογένειες που περνούσαν τις διακοπές τους στο νησί συνέθεταν μια εικόνα γνώριμη και ήσυχη. Στις 22 Ιουλίου, η δεκαπεντάχρονη Μυρτώ Παπαδομιχελάκη βρισκόταν με τη μητέρα και την οικογένειά της στην παραλία της Χρυσής Ακτής. Κάποια στιγμή απομακρύνθηκε λίγα μέτρα και κάθισε μόνη της στα βράχια. Στα αυτιά της φορούσε ακουστικά και άκουγε μουσική από το κινητό της τηλέφωνο, χωρίς να αντιλαμβάνεται τι συνέβαινε γύρω της.
Λίγο πριν από το σούρουπο, ένας άνδρας την πλησίασε. Ήταν ο Αχμέτ Βακάς, ένας εργάτης που δούλευε στο ξενοδοχείο που έμενε η Μυρτώ. Aρχικά προσπάθησε να της πάρει το κινητό, εκείνη αντιστάθηκε. Τότε εκείνος σήκωσε μια πέτρα, και την χτύπησε στο κεφάλι. Το αίμα άρχισε να τρέχει, αλλά η κοπέλα ήταν ακόμη ζωντανή. Συνέχισε να τη χτυπά με μανία στα βράχια μέχρι να σταματήσει να αντιστέκεται. Όταν έμεινε αναίσθητη, εκείνος ασέλγησε πάνω της.
Όταν όλα τελείωσαν, πήρε την πέτρα και την πέταξε στη θάλασσα. Έπλυνε τα χέρια του στο νερό και απομακρύνθηκε από την παραλία περπατώντας προς το ξενοδοχείο όπου εργαζόταν. Εκεί, κάτω από το εστιατόριο του ξενοδοχείου, έβγαλε τα ρούχα του και έκανε μπάνιο. Τα ρούχα που φορούσε τα έπλυνε δύο ημέρες αργότερα. Περίπου είκοσι λεπτά μετά, καθώς πότιζε λουλούδια, είδε να περνά ασθενοφόρο και περιπολικά της αστυνομίας. Κατάλαβε ότι κατευθύνονταν προς την παραλία. Τότε πήρε το κινητό της κοπέλας και το πέταξε σε έναν κάδο απορριμμάτων.
Η Μυρτώ βρέθηκε λίγο αργότερα ημίγυμνη, βαριά χτυπημένη και σε κωματώδη κατάσταση στα βράχια της Χρυσής Ακτής. Διακομίστηκε αρχικά σε τοπικό νοσοκομείο και στη συνέχεια μεταφέρθηκε εσπευσμένα στην Αθήνα. Ακολούθησαν αρκετές χειρουργικές επεμβάσεις και νοσηλεία σε μονάδα εντατικής θεραπείας. Το κορίτσι έδωσε μάχη για τη ζωή του, ενώ η οικογένειά της, φίλοι και συγγενείς περίμεναν έξω από τη ΜΕΘ, με τον χρόνο να μοιάζει ακινητοποιημένος.
Αρχικά, οι αρχές εξέτασαν το ενδεχόμενο ατυχήματος. Η εικόνα όμως άλλαξε όταν ο ιατροδικαστής βρήκε ίχνη σωματικών υγρών στο σώμα της Μυρτώς. Η υπόθεση άρχισε να αντιμετωπίζεται πλέον ως σεξουαλική επίθεση και απόπειρα ανθρωποκτονίας. Οι έρευνες επικεντρώθηκαν σε άνδρες που εργάζονταν ή κινούνταν κοντά στην παραλία. Μαρτυρίες οδήγησαν σταδιακά σε συγκεκριμένο ύποπτο, ο οποίος στο μεταξύ είχε φύγει από την Πάρο.
Λίγες ημέρες μετά, η αστυνομία εντόπισε τον Αχμέτ Βακάς στη Νέα Χαλκηδόνα και τον συνέλαβε. Η ταυτοποίηση του DNA του με τα ευρήματα από το σώμα και τα ρούχα της Μυρτώς επιβεβαίωσε την εμπλοκή του. Κατά την ανάκριση, ομολόγησε το έγκλημα και περιέγραψε με λεπτομέρειες όσα συνέβησαν εκείνο το απόγευμα. Δήλωσε ότι φοβήθηκε πως η κοπέλα θα αποκάλυπτε όσα είχαν συμβεί και γι’ αυτό τη χτύπησε.
Στο δικαστήριο ο κατηγορούμενος προσπάθησε επανειλημμένα να παραπλανήσει τις αρχές σχετικά με την ηλικία του, δηλώνοντας διαφορετικά έτη γέννησης, ώστε να δικαστεί ως ανήλικος. Οι ισχυρισμοί του εξετάστηκαν από τη δικαιοσύνη, ενώ προστέθηκαν και κατηγορίες για ψευδείς δηλώσεις. Τελικά καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη για τη ληστεία, σε πολυετείς ποινές για την απόπειρα ανθρωποκτονίας και τον βιασμό, καθώς και σε μικρότερη ποινή για παράνομη εργασία.
Η Μυρτώ, μετά από μήνες σε κώμα, ξύπνησε, αλλά η ζωή της είχε αλλάξει οριστικά. Οι βαριές κακώσεις της προκάλεσαν μόνιμη αναπηρία. Μεταφέρθηκε σε κέντρα αποκατάστασης στην Ελλάδα και αργότερα στο εξωτερικό, με τη συνδρομή της πολιτείας και δωρεών. Παρά τη σωματική βελτίωση σε ορισμένο βαθμό, παραμένει έως σήμερα καθηλωμένη σε αναπηρικό αμαξίδιο, χωρίς δυνατότητα να επικοινωνεί ή να αυτοεξυπηρετείται πλήρως.
Δεκατέσσερα χρόνια μετά, η υπόθεση εξακολουθεί να βαραίνει τη ζωή της ίδιας και της μητέρας της. Εκείνο το καλοκαιρινό απόγευμα στην Πάρο, που ξεκίνησε σαν μια συνηθισμένη μέρα διακοπών, κατέληξε να χωρίσει τον χρόνο σε ένα πριν και ένα μετά. Από τότε, η καθημερινότητα της Μυρτώς και της οικογένειάς της εξελίσσεται μέσα σε μια διαρκή προσπάθεια επιβίωσης και φροντίδας, με τις μνήμες εκείνης της ημέρας να παραμένουν παρούσες.
Comments
Post a Comment