Στο κέντρο του Λος Άντζελες, σε μικρή απόσταση από την περιοχή του Skid Row, βρίσκεται το Cecil Hotel, γνωστό τα τελευταία χρόνια και ως Stay on Main. Το κτίριο, πολυώροφο και παλιό, λειτουργούσε την περίοδο εκείνη με διπλή ταυτότητα. Οι χαμηλότεροι όροφοι εξυπηρετούσαν μόνιμους ενοίκους και άτομα χαμηλού εισοδήματος, ενώ οι ανώτεροι φιλοξενούσαν ταξιδιώτες και τουρίστες. Στις 26 Ιανουαρίου 2013, μία από αυτές τις τουρίστριες ήταν η Elisa Lam.
Η Elisa Lam ήταν 21 ετών, μια φοιτήτρια από τον Καναδά. Της άρεσε να ταξιδεύει μόνη και συχνά χρησιμοποιούσε τρένα και υπεραστικά λεωφορεία. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της ανέβαζε φωτογραφίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Στο Λος Άντζελες έφτασε στα τέλη Ιανουαρίου και έμεινε στο Cecil Hotel.
Αρχικά, η Lam έμεινε σε ένα δωμάτιο με συγκατοίκους στον πέμπτο όροφο. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, οι συγκάτοικοί της άρχισαν να κάνουν παράπονα για τη συμπεριφορά της, την οποία ο δικηγόρος του ξενοδοχείου αργότερα περιέγραψε ως «ασυνήθιστη». Μετά από αυτά τα παράπονα, η Lam άλλαξε δωμάτιο και έμενε μόνη της. Σύμφωνα με την τότε διευθύντρια του ξενοδοχείου, Amy Price, η Lam άφηνε σημειώματα στις συγκατοίκους της με φράσεις όπως «πηγαίνετε σπίτι» και «φύγετε», κλείδωνε την πόρτα και ζητούσε κωδικό για την είσοδο.
Η Elisa Lam είχε διαγνωστεί με διπολική διαταραχή και κατάθλιψη. Είχε λάβει στο παρελθόν φαρμακευτική αγωγή, η οποία περιλάμβανε αντικαταθλιπτικά και σταθεροποιητές διάθεσης. Σύμφωνα με το οικογενειακό της περιβάλλον, υπήρχαν περίοδοι κατά τις οποίες δεν λάμβανε σωστά τη φαρμακευτική της αγωγή, κάτι που είχε οδηγήσει στο παρελθόν σε επεισόδια σύγχυσης και παραισθήσεων, καθώς και σε νοσηλεία. Η οικογένειά της, ωστόσο, ανέφερε ότι δεν είχε ιστορικό αυτοκαταστροφικής συμπεριφοράς.
Στις 31 Ιανουαρίου 2013, ήταν η μέρα που η Lam θα έφευγε από το ξενοδοχείο για να συνεχίσει το ταξίδι της προς τη Σάντα Κρουζ. Η Lam εκείνο το πρωινό δεν επικοινώνησε με τους γονείς της όπως συνήθιζε να κάνει. Οι γονείς της άρχισαν να ανησυχούν και επικοινώνησαν με την αστυνομία του Λος Άντζελες. Λίγες ημέρες αργότερα ταξίδεψαν και οι ίδιοι στην πόλη για να βοηθήσουν στις έρευνες.
Οι υπάλληλοι του ξενοδοχείου που είδαν τη Lam εκείνη την ημέρα ανέφεραν ότι ήταν μόνη της. Το τελευταίο άτομο που δήλωσε ότι την είδε ήταν η υπεύθυνη του βιβλιοπωλείου The Last Bookstore, η οποία την περιέγραψε ως κοινωνική και φιλική, που αγόραζε βιβλία και δώρα για την οικογένειά της. Από αυτό το σημείο και έπειτα, τα ίχνη της χάθηκαν.
Η αστυνομία ξεκίνησε τις έρευνες στο ξενοδοχείο, στο δωμάτιο της Lam και σε κοινόχρηστους χώρους. Οι αρχές έψαξαν μέχρι και την οροφή του κτιρίου, χωρίς όμως να εντοπίσουν τα ίχνη της. Στις 13 Φεβρουαρίου 2013, η αστυνομία έδωσε στη δημοσιότητα βίντεο από κάμερα ασφαλείας που είχε καταγράψει την Elisa Lam μέσα σε έναν από τους ανελκυστήρες του ξενοδοχείου, την ημέρα της εξαφάνισής της.
Στο βίντεο, διάρκειας περίπου δυόμισι λεπτών, η Lam εμφανίζεται μόνη της μέσα στον ανελκυστήρα. Πατάει επανειλημμένα κουμπιά, κοιτάζει προς τον διάδρομο, βγαίνει και ξαναμπαίνει, ενώ οι πόρτες παραμένουν ανοιχτές για ασυνήθιστα μεγάλο χρονικό διάστημα. Οι κινήσεις της φαινόταν αλλοπρόσαλες και δεν έβγαζαν νόημα, ήταν σαν να την κυνηγάει κάποιος. Το υλικό διαδόθηκε γρήγορα στο διαδίκτυο και προσέλκυσε παγκόσμιο ενδιαφέρον, με χιλιάδες θεατές να το αναλύουν καρέ καρέ.
Στις ημέρες που ακολούθησαν, ένοικοι του ξενοδοχείου άρχισαν να παραπονιούνται για χαμηλή πίεση νερού, ασυνήθιστο χρώμα και κακή γεύση. Στις 19 Φεβρουαρίου 2013, εργαζόμενος συντήρησης ανέβηκε στην οροφή του κτιρίου για να ελέγξει τις δεξαμενές νερού. Μέσα σε μία από τις τέσσερις δεξαμενές βρέθηκε το άψυχο σώμα της Elisa Lam να επιπλέει στο νερό. Η δεξαμενή άδειασε και κόπηκε, καθώς το άνοιγμα δεν επαρκούσε για την ανάσυρση του σώματος.
Η ιατροδικαστική εξέταση δεν εντόπισε ίχνη σωματικής ή σεξουαλικής κακοποίησης. Η Lam βρέθηκε χωρίς ρούχα, τα οποία βρέθηκαν και αυτά μέσα στη δεξαμενή. Τα τοξικολογικά αποτελέσματα έδειξαν παρουσία ορισμένων φαρμάκων σε επίπεδα χαμηλότερα από τα θεραπευτικά, γεγονός που υποδήλωνε ότι δεν λάμβανε σωστά τη φαρμακευτική της αγωγή.
Ο θάνατός της αποδόθηκε σε πνιγμό, με τη διπολική διαταραχή να αναφέρεται ως σημαντικός παράγοντας. Η έρευνα δεν κατέληξε σε σαφή απάντηση για το πώς η Elisa Lam έφτασε στην οροφή και πώς κατέληξε στη δεξαμενή. Παρότι η πρόσβαση στην ταράτσα ήταν θεωρητικά περιορισμένη, διαπιστώθηκε αργότερα ότι μπορούσε να φτάσει εκεί μέσω της εξωτερικής σκάλας κινδύνου. Το καπάκι της δεξαμενής βρέθηκε ανοιχτό τη στιγμή που βρέθηκε το άψυχο σώμα της Lam.
Η υπόθεση προκάλεσε κύμα θεωριών και εικασιών στο διαδίκτυο, ενώ η οικογένεια της Lam κατέθεσε αγωγή κατά του ξενοδοχείου, η οποία απορρίφθηκε το 2015. Χρόνια αργότερα, η ιστορία της Elisa Lam εξακολουθεί να αναφέρεται συχνά στον δημόσιο λόγο, όχι μόνο ως ανεξήγητο περιστατικό, αλλά και ως παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο μια πραγματική ανθρώπινη απώλεια μπορεί να μετατραπεί σε παγκόσμιο θέαμα.
Comments
Post a Comment