Η υπόθεση της Junko Furuta είναι από εκείνες που ξεπερνούν τα όρια της ανθρώπινης λογικής. Ήταν μόλις 17 ετών — μια συνηθισμένη μαθήτρια λυκείου, με όνειρα, χαμόγελο και μέλλον. Ένα κορίτσι που αγαπούσε τη μουσική, εργαζόταν μετά το σχολείο για να πληρώσει το ταξίδι της αποφοίτησης και ονειρευόταν να γίνει τραγουδίστρια. Κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι το όνομά της θα γινόταν συνώνυμο ενός από τα πιο σκληρά εγκλήματα που συγκλόνισαν την Ιαπωνία. Γεννημένη στο Misato του Saitama, η Junko μεγάλωσε σε μια ήσυχη οικογένεια με τους γονείς και τα αδέλφια της. Ήταν γνωστή για την καλοσύνη και τη σοβαρότητά της. Όμως, ένα νεαρό αγόρι, ο Miyano Hiroshi, δεν άντεξε την απόρριψή της. Η περηφάνια του πληγώθηκε και η εκδίκησή του πήρε τη μορφή μιας φρίκης άνευ προηγουμένου.
Ο Miyano, μόλις 18 ετών, είχε ήδη βυθιστεί στον κόσμο της παρανομίας. Συνδεόταν με τη Yakuza, καυχιόταν για τα κατορθώματά του και είχε δίπλα του τρεις φίλους του: τον Jo Ogura, τον Shinji Minato και τον Yasushi Watanabe. Μια παρέα νεαρών που κυνηγούσαν τη βία σαν παιχνίδι. Εκείνοι θα γίνονταν οι βασανιστές της Junko. Το βράδυ της 25ης Νοεμβρίου 1988, καθώς η Junko γυρνούσε σπίτι με το ποδήλατό της, ο Minato την έριξε στο δρόμο με εντολή του Miyano. Ο “ευγενικός ξένος” που υποδυόταν ο Miyano την πλησίασε για να τη βοηθήσει, υποσχέθηκε να τη συνοδεύσει με ασφάλεια και, λίγο αργότερα, την οδήγησε σε μια αποθήκη. Εκεί τη βίασε για πρώτη φορά. Η νύχτα εκείνη ήταν μόνο η αρχή ενός 40ήμερου εφιάλτη.
Κατόπιν, με τη βοήθεια των φίλων του, ο Miyano μετέφερε τη Junko στο σπίτι του Shinji Minato. Εκεί, υπό την απειλή της Yakuza, την κράτησαν αιχμάλωτη. Οι γονείς του Minato γνώριζαν — μα σιώπησαν. Φοβούνταν τον γιο τους και τους ανθρώπους με τους οποίους συναναστρεφόταν. Έτσι, το σπίτι τους μετατράπηκε σε τόπο βασανιστηρίων.
Η Junko έζησε τις επόμενες 40 μέρες μέσα σε ανείπωτο πόνο. Χτυπήματα, βιασμοί, εξευτελισμός. Την ανάγκασαν να κοιμάται έξω στο κρύο, να κοιμάται μέσα σε καταψύκτη, να καταπίνει αλκοόλ, νερό και γάλα μέχρι να κάνει εμετό. Εισήγαγαν αντικείμενα στο σώμα της, την έκαιγαν με αναπτήρες και της προκαλούσαν βασανιστήρια που αψηφούν κάθε έννοια ανθρωπιάς. Το πρόσωπό της είχε παραμορφωθεί τόσο που πλέον δε θύμιζε το κορίτσι που κάποτε χαμογελούσε στις φωτογραφίες. Το σώμα της είχε γεμίσει πληγές και μόλυνση. Κι όμως, ήταν ακόμη ζωντανή.
Όταν κάποια στιγμή κατάφερε να τηλεφωνήσει στην αστυνομία, η ελπίδα κράτησε μόνο λίγα δευτερόλεπτα. Την έπιασαν και την ξυλοκόπησαν μέχρι που λιποθύμησε. Η ίδια ζητούσε να πεθάνει — εκείνοι αρνούνταν. Για εκείνους, ο πόνος της ήταν παιχνίδι. Στις 4 Ιανουαρίου 1989, ο Miyano, εξαγριωμένος επειδή έχασε σε ένα παιχνίδι Mahjong, έριξε πάνω της εύφλεκτο υγρό και της έβαλε φωτιά. Η Junko προσπάθησε να τη σβήσει, μα ήταν ανήμπορη. Οι επόμενες δύο ώρες ήταν κόλαση. Χτυπήματα, κάψιμο, βασανισμοί. Κι ύστερα, σιωπή. Ο εφιάλτης τελείωσε — η ζωή της Junko είχε σβήσει.
Τα αγόρια τύλιξαν το σώμα της με κουβέρτες, το έκρυψαν σε μια ταξιδιωτική τσάντα και το έθαψαν μέσα σε βαρέλι γεμάτο τσιμέντο. Το εγκατέλειψαν στο Koto του Τόκιο. Ο Miyano, με μια διαστρεβλωμένη αίσθηση ειρωνείας, έβαλε μέσα στην τσάντα μια βιντεοκασέτα με το τελευταίο επεισόδιο της σειράς “Tonbo”, γιατί η Junko είχε πει κάποτε ότι ήθελε να το δει πριν πεθάνει. “Το έκανα για να μην με στοιχειώσει”, θα έλεγε αργότερα στα δικαστήρια. Η αποκάλυψη ήρθε σχεδόν τυχαία. Κατά τη διάρκεια μιας ανάκρισης για άλλο βιασμό, ο Miyano πίστεψε ότι οι αστυνομικοί ήξεραν για τη δολοφονία. Πανικόβλητος, τους είπε πού να ψάξουν. Όταν οι αρχές βρήκαν το βαρέλι, πάγωσαν. Η ταυτότητα της Junko επιβεβαιώθηκε από τα δακτυλικά της αποτυπώματα.
Οι δράστες συνελήφθησαν. Καμία ποινή, όμως, δεν αποδόθηκε όπως θα έπρεπε. Ο Miyano καταδικάστηκε σε 20 χρόνια φυλάκισης, ο Minato σε έως 9, ο Watanabe σε 7 και ο Ogura σε 8. Ήταν ανήλικοι, και ο νόμος στάθηκε ανεπαρκής απέναντι στο μέγεθος της φρίκης. Ο Ogura μάλιστα, χρόνια αργότερα, θα καταδικαζόταν ξανά για επίθεση, αποδεικνύοντας πως δεν μετάνιωσε ποτέ. Η μητέρα του, προσβάλλοντας τη μνήμη της Junko, βανδάλισε τον τάφο της, κατηγορώντας την ότι “κατέστρεψε τη ζωή του γιου της”. Η ιστορία της Junko Furuta δεν είναι απλώς ένα έγκλημα. Είναι το πρόσωπο του απόλυτου κακού — μια υπενθύμιση της βαρβαρότητας που μπορεί να κρύβεται πίσω από το προσωπείο της νεότητας. Κι όμως, η ψυχή της Junko παραμένει σύμβολο δύναμης, θάρρους και της σπαρακτικής αλήθειας ότι, μερικές φορές, η αθωότητα πληρώνει το πιο βαρύ τίμημα.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου