Η ιστορία της Natascha Kampusch ξεκινά στους δρόμους της Βιέννης, ένα κρύο πρωινό, πέφτει θύμα απαγωγής από τον Wolfgang Přiklopil, ήταν μόλις 10 ετών. Παρά τον τρόμο, τη σιωπή και τα οκτώ χρόνια αιχμαλωσίας που ακολούθησαν – 3.096 μέρες γεμάτες σκοτάδι – η Natascha δεν σταμάτησε ποτέ να πιστεύει ότι κάποτε θα ξαναδεί τον ήλιο ελεύθερη.
Την ημέρα που της επέτρεψαν να πάει μόνη της στο σχολείο, ένιωθε ήδη το βάρος από το διαζύγιο των γονιών της. Δεν μπορούσε να φανταστεί ότι εκείνη η διαδρομή θα είναι η τελευταία της ως ελεύθερο παιδί. Ένα λευκό βαν σταματά δίπλα της. Σε μια στιγμή, η παιδική της ζωή τελειώνει. Ο Wolfgang Přiklopil, τεχνικός επικοινωνιών, την οδηγεί στο σπίτι του στο Strasshof, 15 μίλια βόρεια της Βιέννης. Εκεί την κλείνει σε ένα υπόγειο χωρίς παράθυρα – ένα μικροσκοπικό, ηχομονωμένο δωμάτιο κάτω από το γκαράζ του, φτιαγμένο με ψυχρή ακρίβεια. Η είσοδος του κρύβει ένα μυστικό που μόνο εκείνος γνωρίζει· χρειάζεται σχεδόν μία ώρα για να φτάσεις μέχρι μέσα. Η αστυνομία τον υποψιάζεται, μα τον απορρίπτει· δεν έμοιαζε με «τέρας».
Στην αρχή, η Natascha καταφεύγει στο ένστικτο της επιβίωσης. Υποκρίνεται ότι τον εμπιστεύεται, ζητά «καληνύχτα», προσποιείται πως όλα είναι φυσιολογικά. Ο απαγωγέας τη γεμίζει με μικρά «δώρα», παραμύθια, σνακ – αθώες πράξεις που σύντομα γίνονται εργαλεία ελέγχου. Της επιβάλλει να τον αποκαλεί Maestro και My Lord, την εξαναγκάζει να υπακούει, τη χτυπά, τη στερεί από τροφή και φως. Όταν αντιδρά, τη συντρίβει. Όταν σωπαίνει, την εμπορεύεται ως σκιά. Μέσα στο σκοτάδι, η Natascha μαθαίνει να επιβιώνει φτιάχνοντας φανταστικά καταφύγια στο μυαλό της – φαντάζεται πως το μπάνιο της είναι σπα, πως το φαγητό είναι δείπνο, πως υπάρχει ακόμα ένας κόσμος εκεί έξω.
Τα χρόνια κυλούν. Ο Přiklopil χαλαρώνει, αρχίζει να την εμπιστεύεται. Τη βγάζει έξω για λίγες ώρες, ακόμα και για σκι. Εκείνη παρατηρεί, θυμάται δρόμους, μετρά χρόνους. Περιμένει την κατάλληλη στιγμή να δράσει. Ένα πρωί του Αυγούστου 2006, ενώ καθαρίζει το αυτοκίνητό του, ο Přiklopil απομακρύνεται για να απαντήσει σε ένα τηλεφώνημα. Ο ήχος της ηλεκτρικής σκούπας τον καλύπτει. Η πύλη είναι ξεκλείδωτη. Η Natascha διστάζει για μια ανάσα – μετά τρέχει. Κάθε βήμα είναι πόνος, κάθε αναπνοή τρόμος. Μα αυτή τη φορά δεν γυρνά πίσω.
Η απόδρασή της γίνεται παγκόσμιο σοκ. Η Natascha Kampusch μετατρέπει τον εφιάλτη της σε δύναμη. Το βιβλίο της, 3096 Ημέρες, αφηγείται τη φρίκη και την αντοχή της ψυχής της. Ακολουθούν άλλα έργα, μια κινηματογραφική ταινία το 2013 και μια νέα ζωή – με πληγές, αλλά και ελπίδα. Σήμερα ζει ήρεμα, φροντίζοντας το άλογό της, τη Loreley. Κληρονόμησε το σπίτι του απαγωγέα της αλλά αρνείται να το μετατρέψει σε αξιοθέατο. Θέλει να κρατήσει τη μνήμη του ως προειδοποίηση, όχι ως θέαμα. «Έμαθα να κλείνω τα αυτιά μου στο μίσος», δηλώνει. «Κρατάω μόνο τα όμορφα πράγματα – και η Loreley είναι πάντα όμορφη.»
Comments
Post a Comment