Ο Ian Brady είναι ένα από τα πιο σκοτεινά και ανατριχιαστικά πρόσωπα στην ιστορία του βρετανικού εγκλήματος. Στη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, οι φρικαλεότητες των “Moors Murders” αποκάλυψαν έναν άνθρωπο απαλλαγμένο από συναίσθημα, έναν δολοφόνο που έβρισκε ευχαρίστηση στον πόνο και τη βία. Πίσω από την ψυχρή του μάσκα, κρυβόταν ένα παιδί που μεγάλωσε μέσα στη φτώχεια, την εγκατάλειψη και την οργή – ένας άνθρωπος που δεν έμαθε ποτέ τι σημαίνει στοργή.
Πρώτα χρόνια
Ο Ian Brady γεννήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 1938, σε μια φτωχογειτονιά της Glasgow. Ήταν το εξώγαμο παιδί της Peggy Stewart, μιας νεαρής σερβιτόρας που δεν αποκάλυψε ποτέ την ταυτότητα του πατέρα του. Ανίκανη να τον φροντίσει, τον παρέδωσε σε μια οικογένεια για ανεπίσημη υιοθεσία όταν ήταν μόλις τεσσάρων μηνών, επισκεπτόμενη τον αραιά για χρόνια — πάντοτε όμως κρύβοντας ποια ήταν πραγματικά. Παρά την αγάπη των θετών του γονιών, ο μικρός Ian έδειχνε από νωρίς τάσεις απομόνωσης και ανεξέλεγκτες εκρήξεις θυμού. Ήταν δύσκολος, εσωστρεφής και χωρίς φίλους. Μεγαλώνοντας, άρχισε να γοητεύεται από το Τρίτο Ράιχ, τα έργα του Nietzsche και του Marquis de Sade, αναπτύσσοντας ένα ανησυχητικό ενδιαφέρον για τη βία και την εξουσία.
Στην εφηβεία εγκλωβίστηκε σ’ έναν φαύλο κύκλο μικροεγκλημάτων και διαρρήξεων. Για να αποφύγει τη φυλάκιση, στα δεκαέξι του επέστρεψε στο σπίτι της μητέρας του και του πατριού του, Patrick Brady, και πήρε το επίθετό του. Λίγο αργότερα, βρέθηκε ξανά πίσω από τα κάγκελα, στις φυλακές Strangeways. Εκεί σκληραγωγήθηκε, απέκτησε αυτοπειθαρχία – αλλά και πιο σκοτεινή σκέψη.
Η γνωριμία με τη Myra Hindley
Μετά την αποφυλάκισή του το 1957, ο Brady πέρασε αρκετά χρόνια δουλεύοντας περιστασιακά, κρατώντας αποστάσεις από τους πάντες. Το 1961 προσελήφθη σε μια εταιρεία στο Manchester, όπου γνώρισε τη Myra Hindley – μια γυναίκα που έμελλε να γίνει συνεργός του στο απόλυτο κακό.
Η Myra τον ερωτεύτηκε παράφορα. Έγραφε στο ημερολόγιό της για τον «σκοτεινό ρομαντισμό» που έβλεπε στο βλέμμα του. Ο Ian δεν άργησε να αντιληφθεί τη δύναμη που είχε πάνω της. Στο πρώτο τους ραντεβού την πήγε να δουν την ταινία “Judgment at Nuremberg” και στη συνέχεια τη μύησε στις απόψεις του περί εξουσίας, υπεροχής και απόλαυσης μέσω της βίας. Ο Brady έγινε ο πρώτος της εραστής και σύντομα ο απόλυτος κυρίαρχός της. Την έντυνε, τη φωτογράφιζε, τη χειραγωγούσε, ώσπου η Myra υπέκυψε πλήρως στην επιρροή του. Ενστερνίστηκε τις απόψεις του, πίστεψε στα λόγια του και τελικά συμμετείχε στα εγκλήματά του, πιστεύοντας πως έτσι έφταναν μαζί σε μια ανώτερη μορφή «ευχαρίστησης».
Τα εγκλήματα
Το ζευγάρι άρχισε να σχεδιάζει απαγωγές παιδιών. Τη νύχτα της 12ης Ιουλίου 1963, η 16χρονη Pauline Reade έγινε το πρώτο τους θύμα. Η Myra την προσέγγισε φιλικά, προφασιζόμενη ότι έχασε ένα γάντι, και την οδήγησε στους βάλτους του Saddleworth Moor, όπου τους περίμενε ο Ian. Εκεί, η Reade βιάστηκε, βασανίστηκε και θάφτηκε μέσα στη γη. Λίγους μήνες μετά, στις 23 Νοεμβρίου, εξαφανίστηκε ο 12χρονος John Kilbride από την αγορά του Ashton-under-Lyne. Ένα χρόνο αργότερα, στις 16 Ιουνίου 1964, ο 12χρονος Keith Bennett χάνεται πηγαίνοντας στη γιαγιά του. Η Myra τον έπεισε να τη βοηθήσει να μεταφέρει μερικά κουτιά και τον οδήγησε στον Brady, που τον κακοποίησε και τον σκότωσε.
Την Boxing Day του 1964, η 10χρονη Lesley Ann Downey εξαφανίστηκε από πανηγύρι της περιοχής. Στο σπίτι του ζευγαριού κατέγραψαν σε μαγνητοταινία τον βασανισμό και τη δολοφονία της – ένα στοιχείο που αργότερα θα συγκλόνιζε ολόκληρη τη Βρετανία. Η τελευταία πράξη φρίκης εκτυλίχθηκε στις 6 Οκτωβρίου 1965, όταν ο David Smith, γαμπρός της Hindley, επισκέφθηκε το σπίτι τους και είδε με τα μάτια του τον Ian να δολοφονεί τον 17χρονο Edward Evans με ένα τσεκούρι. Φρίκη και φόβος τον κατέκλυσαν – και το επόμενο πρωί πήγε στην αστυνομία.
Η αποκάλυψη
Η αστυνομία εισέβαλε στο διαμέρισμα και βρήκε το άψυχο σώμα του Evans. Ο Brady συνελήφθη αμέσως και η Hindley προσποιήθηκε την αθώα. Όμως στο αυτοκίνητό της βρέθηκαν έγγραφα που κατέγραφαν λεπτομερώς το σχέδιο της δολοφονίας. Οι αρχές συνδέουν το ζευγάρι με τις ανεξιχνίαστες εξαφανίσεις των προηγούμενων ετών και ξεκινούν ανασκαφές στους βάλτους του Saddleworth Moor. Εκεί ανακαλύφθηκαν τα σώματα της Lesley Ann Downey και του John Kilbride. Στο σπίτι τους, ένα εισιτήριο αποσκευής οδήγησε σε θυρίδα στον σταθμό του Manchester, όπου κρύβονταν φωτογραφίες της Lesley Ann δεμένης και μια κασέτα με τη φωνή της να ικετεύει. Οι αποδείξεις ήταν πλέον αδιάσειστες.
Η δίκη
Η δίκη ξεκίνησε στις 27 Απριλίου 1966 στο δικαστήριο του Chester. Ο Ian Brady και η Myra Hindley κάθισαν ψύχραιμοι στο εδώλιο, ενώ ολόκληρη η Βρετανία παρακολουθούσε. Στις 6 Μαΐου ανακοινώθηκε η ετυμηγορία: ο Brady κρίθηκε ένοχος για τις δολοφονίες των Lesley Ann Downey, John Kilbride και Edward Evans· η Hindley για τους δύο πρώτους και για συνέργεια στον τρίτο. Καταδικάστηκαν σε ισόβια κάθειρξη.
Εγκλεισμός και θάνατος
Ο Ian Brady μεταφέρθηκε στο ψυχιατρικό νοσοκομείο υψηλής ασφαλείας Ashworth, όπου το 1999 ξεκίνησε απεργία πείνας ζητώντας να του επιτραπεί να πεθάνει. Το αίτημά του απορρίφθηκε από το High Court το 2000, και έκτοτε τρεφόταν με το ζόρι. Το 2001 έγινε ξανά αντικείμενο σφοδρών αντιδράσεων, όταν κυκλοφόρησε το βιβλίο του The Gates of Janus, στο οποίο ανέλυε τη νοοτροπία των κατά συρροή δολοφόνων χωρίς καμία αναφορά στα δικά του εγκλήματα. Αργότερα φάνηκε πως είχε συγγράψει και μια αυτοβιογραφία, σχεδιασμένη να δημοσιευθεί μετά τον θάνατό του.
Το 2006 έστειλε επιστολή στη μητέρα του Keith Bennett, ισχυριζόμενος ότι γνώριζε το σημείο όπου ήταν θαμμένο το παιδί της. Το προσωπικό του Ashworth πίστευε πως χρησιμοποιούσε τρίτο πρόσωπο για να τη στείλει. Ο Ian Brady πέθανε στις 15 Μαΐου 2017 στο Ashworth Hospital, κουβαλώντας μαζί του τα μυστικά των βάλτων. Οι πράξεις του άφησαν πίσω ένα ανεξίτηλο αποτύπωμα τρόμου, που εξακολουθεί να στοιχειώνει τη συλλογική μνήμη της Βρετανίας.
Comments
Post a Comment