Στα τέλη της δεκαετίας του 1950, στο Méndez της Tamaulipas, μεγάλωνε ένας νεαρός άνδρας σε μια οικογένεια με κοινωνική επιφάνεια και αυστηρές αρχές. Ο Alfredo Ballí Treviño είχε μάθει από νωρίς να ζει κάτω από την πίεση της πειθαρχίας και της αριστείας. Ο πατέρας του απαιτούσε επιδόσεις, συνέπεια και πρόοδο.
Τα παιδιά της οικογένειας όφειλαν να ξεχωρίζουν. Ο Alfredo ακολούθησε την ιατρική, ένα μονοπάτι που ταίριαζε τόσο στις φιλοδοξίες της οικογένειας όσο και στη δική του ανάγκη για αναγνώριση. Ως ασκούμενος γιατρός, περνούσε ατελείωτες ώρες σε θαλάμους και χειρουργεία, μαθαίνοντας να κρατά σταθερό το χέρι και το βλέμμα του, να κινείται με ακρίβεια, να παρατηρεί χωρίς να προδίδει συναίσθημα.
Την ίδια περίοδο, ο Jesús Castillo Rangel βρισκόταν στο πλευρό του. Οι δύο άνδρες είχαν δεσμό. Ο Jesús ήταν επίσης γιατρός. Η σχέση τους κινείτο ανάμεσα στην οικειότητα και στις εντάσεις που γεννά η καθημερινή συμβίωση. Ζούσαν σε μια εποχή όπου οι επιλογές τους έπρεπε να παραμένουν σιωπηλές, κρυμμένες από τα βλέμματα των άλλων.
Στο διαμέρισμα όπου συναντιούνταν, οι φωνές τους άλλοτε χαμήλωναν και άλλοτε υψώνονταν. Οι διαφωνίες τους περιστρέφονταν γύρω από τα χρήματα ή γύρω από την επιθυμία του Alfredo να παντρευτεί μια γυναίκα. Το μέλλον έμοιαζε αβέβαιο και οι συζητήσεις τους άρχισαν να αποκτούν σκληρό τόνο.
Το 1959, μια από αυτές τις συγκρούσεις δεν έμεινε στις λέξεις. Μέσα στον περιορισμένο χώρο όπου οι δύο άνδρες βρίσκονταν αντικριστά, η ένταση κορυφώθηκε. Ο Alfredo Ballí Treviño πήρε ένα νυστέρι και έκοψε τον λαιμό του Jesús Castillo Rangel. Η πράξη έγινε με το ίδιο εργαλείο που χρησιμοποιούσε στην εκπαίδευσή του για να σώζει ζωές.
Το σώμα του Jesús έπεσε, και η σιωπή που ακολούθησε δεν έμοιαζε με καμία προηγούμενη. Ο Alfredo δεν έμεινε ακίνητος. Μεθοδικά, άρχισε να τεμαχίζει το σώμα, κόβοντας και διαχωρίζοντας τα μέλη, μέχρι να μπορέσει να τα τοποθετήσει μέσα σε ένα μικρό κουτί. Η εμπειρία του στη χειρουργική καθοδήγησε τις κινήσεις του. Στη συνέχεια προσπάθησε να θάψει το κουτί σε μια έκταση γης, πιστεύοντας ότι θα εξαφανίσει κάθε ίχνος.
Η προσπάθεια να κρύψει το πτώμα απέτυχε. Ένας συγγενής υποψιάστηκε κάτι και ακολούθησε τον Alfredo μέχρι το σημείο ταφής. Το κουτί βρέθηκε. Το περιεχόμενό του αποκαλύφθηκε. Οι αρχές συνέλαβαν τον νεαρό γιατρό και το 1961 του επέβαλαν τη θανατική ποινή για το έγκλημα που χαρακτηρίστηκε «crime of passion». Κυκλοφόρησαν επίσης υποψίες ότι ενδεχομένως να είχε εμπλοκή στη δολοφονία και τον τεμαχισμό ωτοστόπων, όμως αυτές οι κατηγορίες δεν αποδείχθηκαν.
Ο Alfredo Ballí Treviño οδηγήθηκε στο Penal del Topo Chico στο Monterrey, γνωστό και ως Nuevo León State Prison. Πίσω από τους τοίχους της φυλακής, ο χρόνος κυλούσε αργά. Εκεί απέκτησε το προσωνύμιο «Wolfman of Nuevo León» ή «Werewolf of Nuevo León». Παρά την καταδίκη του, η παρουσία του παρέμενε ιδιαίτερη. Φορούσε ανοιχτόχρωμα κοστούμια, σκούρα γυαλιά και ένα χρυσό Rolex.
Κρατούσε μια στάση που θύμιζε άνθρωπο εκτός του περιβάλλοντος της φυλακής. Οι συγκρατούμενοί του τον προσέγγιζαν για ιατρική βοήθεια και εκείνος συνέχισε να τους περιθάλπει. Παράλληλα, φρόντιζε και κατοίκους από τις γύρω περιοχές που ζητούσαν βοήθεια. Στο ιατρείο της φυλακής κινείτο με την ίδια ακρίβεια που είχε επιδείξει ως ασκούμενος.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, ένας νεαρός δημοσιογράφος βρέθηκε σε εκείνους τους διαδρόμους. Ο Thomas Harris ήταν 23 ετών όταν επισκέφθηκε τη φυλακή για να γράψει ένα ρεπορτάζ για έναν Αμερικανό κρατούμενο, τον Dykes Askew Simmons, που είχε καταδικαστεί για τριπλό φόνο. Ο Simmons είχε προσπαθήσει να αποδράσει και είχε τραυματιστεί από πυροβολισμό. Ο γιατρός που τον είχε περιθάλψει μέσα στη φυλακή παρουσιαζόταν ως Dr. Salazar.
Ο Harris οδηγήθηκε στο ιατρείο και συνάντησε έναν μικρόσωμο άνδρα με σκούρα κόκκινα μαλλιά. Ο άνδρας στεκόταν πολύ ακίνητος. Η στάση του είχε μια ιδιότυπη κομψότητα. Το βλέμμα του ήταν προσεκτικό. Ο Harris τον αντιμετώπισε ως τον γιατρό της φυλακής. Κάθισαν αντικριστά. Η συζήτηση ξεκίνησε τυπικά, με ερωτήσεις για την κατάσταση του Simmons. Σύντομα όμως ο Dr. Salazar άρχισε να ρωτά τον δημοσιογράφο για τις εντυπώσεις του από τον κρατούμενο.
Τον ρώτησε αν είχε δει τις φωτογραφίες των θυμάτων, αν τα πρόσωπά τους ήταν ελκυστικά, αν πίστευε ότι η εμφάνισή τους είχε προκαλέσει την οργή του δράστη. Όταν ο Harris απάντησε ότι τα θύματα έμοιαζαν ευχάριστα στην όψη, ο γιατρός αντέτεινε ότι το πρώιμο μαρτύριο γεννά εύκολα φανταστικό μαρτύριο. Η φωνή του διατηρούσε έναν ήρεμο τόνο, όμως οι ερωτήσεις του διείσδυαν. Ο Harris ένιωθε ότι η συνέντευξη είχε αντιστραφεί. Ο γιατρός παρατηρούσε τον δημοσιογράφο, όπως ένας ανακριτής εξετάζει έναν μάρτυρα.
Μετά τη συνάντηση, ο Harris έμαθε ότι ο Dr. Salazar δεν ήταν υπάλληλος της φυλακής. Ήταν κρατούμενος. Ο διευθυντής της φυλακής του αποκάλυψε ότι ο γιατρός ήταν δολοφόνος. Του εξήγησε ότι ως χειρουργός μπορούσε να τοποθετήσει το θύμα του σε ένα εκπληκτικά μικρό κουτί. Ο Harris αποχώρησε από τη φυλακή έχοντας συναντήσει δύο διαφορετικούς δολοφόνους, αλλά η μορφή του γιατρού παρέμεινε χαραγμένη στη μνήμη του.
Τα χρόνια πέρασαν. Η θανατική ποινή του Alfredo Ballí Treviño μετατράπηκε σε ποινή κάθειρξης. Μετά από περίπου 20 χρόνια, γύρω στο 1980 ή 1981, αποφυλακίστηκε. Επέστρεψε στη γειτονιά του στο Monterrey και άνοιξε ξανά ιατρείο. Περιέθαλπε ασθενείς, συχνά χωρίς αμοιβή. Η καθημερινότητά του περιλάμβανε επισκέψεις σε ανθρώπους που δεν μπορούσαν να πληρώσουν και σε ηλικιωμένους που χρειάζονταν φροντίδα.
Το παρελθόν του δεν συζητιόταν δημόσια. Όταν το 2008 δέχθηκε να μιλήσει σε εφημερίδα, αρνήθηκε να αναφερθεί στο έγκλημα. Δήλωσε ότι δεν ήθελε να ξυπνήσει τα φαντάσματά του. Λίγους μήνες αργότερα, το 2009, πέθανε από καρκίνο του προστάτη σε ηλικία 81 ετών.
Στο μεταξύ, το 1981, ο Thomas Harris εξέδωσε το μυθιστόρημα Red Dragon. Εκεί έκανε την πρώτη του εμφάνιση ένας φανταστικός ψυχίατρος και δολοφόνος με το όνομα Hannibal Lecter. Το 1988, στο The Silence of the Lambs, ο χαρακτήρας απέκτησε ακόμη μεγαλύτερο βάθος.
Στην κινηματογραφική μεταφορά του 1991, The Silence of the Lambs, ο Anthony Hopkins ενσάρκωσε τον Lecter με ψυχραιμία, ευγένεια και υπόγεια απειλή. Η μορφή του καθιερώθηκε ως μία από τις πιο αναγνωρίσιμες στην ιστορία του κινηματογράφου και το 2003 το American Film Institute τον κατέταξε ως τον κορυφαίο κινηματογραφικό κακό όλων των εποχών.
Ο Harris, σε πρόλογο επετειακής έκδοσης του μυθιστορήματός του το 2013, αποκάλυψε ότι η συνάντησή του με τον γιατρό στη φυλακή του Monterrey υπήρξε πηγή έμπνευσης. Άλλοι ερευνητές και αστυνομικοί υπέθεσαν ότι ο Lecter συνδύαζε χαρακτηριστικά και άλλων δολοφόνων, όπως ο Ted Bundy, ο Edmund Kemper και ο Issei Sagawa, ενώ αναφέρθηκε και το όνομα του William Coyner από παλαιότερες υποθέσεις.
Ωστόσο, η εικόνα του μικρόσωμου γιατρού με τα σκούρα κόκκινα μαλλιά και τη σταθερή στάση μέσα στο ιατρείο της φυλακής είχε ήδη αποκτήσει μια δική της θέση στη λογοτεχνική ιστορία.
Στην πραγματικότητα, ο Alfredo Ballí Treviño έζησε δύο ζωές που συνυπήρξαν στο ίδιο όνομα. Η πρώτη ξεκίνησε με σπουδές, φιλοδοξίες και μια σχέση που κατέληξε σε βίαιο θάνατο. Η δεύτερη συνεχίστηκε πίσω από τα κάγκελα, με ιατρικές πράξεις σε έναν κλειστό κόσμο, και ολοκληρώθηκε σε μια γειτονιά όπου ο ίδιος φρόντιζε ασθενείς χωρίς να αναφέρεται στο παρελθόν του.
Η σκηνή της φυλακής, όπου ένας νεαρός δημοσιογράφος άκουγε έναν καταδικασμένο γιατρό να μιλά για το μαρτύριο και τη φαντασία, αποτέλεσε έναν σύνδεσμο ανάμεσα στην πραγματικότητα και στη μυθοπλασία.
Η ιστορία του Jesús Castillo Rangel έμεινε δεμένη με εκείνη του Alfredo Ballí Treviño. Ο Jesús εμφανίζεται στις πηγές ως γιατρός και σύντροφος, ένας άνθρωπος που βρέθηκε στο επίκεντρο μιας διαφωνίας που μετατράπηκε σε θάνατο. Το όνομά του επιβιώνει μέσα από την αφήγηση του εγκλήματος, ως το πρόσωπο που έχασε τη ζωή του εκείνο το 1959.
Η ιστορία ολοκληρώνεται χωρίς θεαματικές ανατροπές. Ένας άνθρωπος πέθανε, ένας άλλος καταδικάστηκε, εξέτισε ποινή και έζησε τα τελευταία του χρόνια σε σιωπή. Κάπου ανάμεσα σε αυτούς τους σταθμούς, ένας συγγραφέας κατέγραψε μια συνάντηση που θα μεταμορφωνόταν σε λογοτεχνικό μύθο.
Comments
Post a Comment